مقالات

مفاهیم پایه بیماری های متابولیک

مفاهیم پایه بیماری های متابولیک

در دهه های گذشته در پی به نژادی، گاوهایی با تولید فراوان و دوره شیردهی طولانی...

آنزيم ها در تغذيه ي طيور

آنزيم ها در تغذيه ي طيور

در طي چندين سال گذشته تمایل چشمگیری به استفاده از آنزیم های برون زادی در جیره...

تاثیر پروبیوتیک های خوراکی (بایومین ایمبو)  بر عملکرد مرغ تخمگذار

تاثیر پروبیوتیک های خوراکی (بایومین ایمبو) بر عملکرد مرغ تخمگذار

مقدمه سال های متمادی است که آنتی بیوتیک ها به عنوان مهار کننده ی پاتوژن ها...

 کاربرد پیش سازهای گلوکز در تغذیه گاوهای دوره ی انتقال

کاربرد پیش سازهای گلوکز در تغذیه گاوهای دوره ی انتقال

تغذیه گاوهای شیری در دوره انتقال چالش تغذیه ای مهمی محسوب می شود. طبق گزارشات مستند...

تاثیر استرس گرمایی بر عملکرد گاوهای شیری و استفاده از ترکیبات فایتوژنیک

تاثیر استرس گرمایی بر عملکرد گاوهای شیری و استفاده از ترکیبات فایتوژنیک

استرس گرمایی به عنوان یکی ازمشکلات اصلی در گاوداری های ایران به خصوص در مناطق گرمسیری...

استفاده از مخمر زنده در تغذيه ي دام

استفاده از مخمر زنده در تغذيه ي دام

در چند سال اخیر استفاده از افزودنی های مختلف به خوراک دام و طیور در سطح...

اثر مکمل های اسیدهای ارگانیک (بایوترونیک) بر عملکرد رشد و کیفیت، تولید تخم مرغ و پارامترهای سرم خونی در مرغ تخم گذار

اثر مکمل های اسیدهای ارگانیک (بایوترونیک) بر عملکرد رشد و کیفیت، تولید تخم مرغ و پارامترهای سرم خونی در مرغ تخم گذار

مقدمه: متخصصین تغذیه همواره در حال بررسی و یافتن افزودنی های جدید خوراک جهت بهبود ضریب...

تأثیر مکمل سلنو متیونین  بر مرغ  گوشتی  و نتاج حاصل از آن ها

تأثیر مکمل سلنو متیونین بر مرغ گوشتی و نتاج حاصل از آن ها

سلنیوم (Se) به عنوان عنصری که نقش مهمی در سلامتی و سودمندی حیوان ایفا می کند،...

راهکارهای پیشنهادهای تغذیه ای برای مقابله با استرس گرمایی در طیور

راهکارهای پیشنهادهای تغذیه ای برای مقابله با استرس گرمایی در طیور

امروزه پرورش طیور در مناطق گرمسیر جهان رو به افزایش است و یکی از نگرانی های...

کیفیت آب امری ضروری در عملکرد طیور گوشتی

کیفیت آب امری ضروری در عملکرد طیور گوشتی

آب یکی از موارد ضروری در تغذیه ی طیور است. اگرچه فراهم کردن آب فراوان و...

10 نکته در پرورش گوساله

10 نکته در پرورش گوساله

پرورش گوساله یک تجارت سودآور است. این تجارت میتواند سودآورتر و پر بازده تر باشد، اگر...

تنش گرمایی و مدیریت آن در گله های گاو شیری

تنش گرمایی و مدیریت آن در گله های گاو شیری

در یک گاوداری شیری دمای ایده آل که هیچگونه اثر منفی بر تولیدات دام نداشته باشد،...

 

در دهه های گذشته در پی به نژادی، گاوهایی با تولید فراوان و دوره شیردهی طولانی پدید آمده اند که در زمینه تغذیه با دشواری های ویژه ای روبرو هستند. بیماری های متابولیکی، بعنوان شایع ترین بیماری ها در گاوداری های صنعتی هستند. مفهوم تولید فراوان و دوره شیردهی طولانی را می توان با مقایسه نژادهای گوشتی و شیری روشن کرد. ماده گاوهای گوشتی روزانه اندکی شیر برای تغذیه گوساله های خود فراهم می کنند که در اوج شیردهی به حدود 9 کیلوگرم در روز می رسد. دوره شیردهی این گاوها نزدیک به 3 ماه است. گاوهای شیری نسبت به سایر گاوها فراتر از نیاز گوساله های خود شیر تولید می کنند. شیر این گاوها در اوج شیردهی (حدود 60 روز پس از زایمان ) حتی به بیش از 05 کیلوگرم در روز می رسد و پس از آن نیز به تندی پایین نمی آید و می تواند 10 ماه یا بیشتر ادامه یابد.
همراه با افزایش تولید در گاوهای شیری، نیازهای غذایی آنان نیز افزایشی چشمگیر یافته است تا جایی که شاید در برخی از مراحل شیردهی تامین این نیازها دشوار یا غیر ممکن باشد. فراهم نشدن نیازهای غذایی، متابولیسم مواد مغذی را آشفته یا ناهماهنگ می سازد و گاو را به بیماری متابولیک دچار می کند. افزون بر کمبود مواد مغذی ، ازدیاد برخی از آن ها نیز می تواند سبب رخداد بیماری های متابولیک شود.


اهمیت بیماری های متابولیکی
بیماری های متابولیکی بیشتر به شکل تحت بالینی (بدون نشانه های آشکار) شمار زیادی از حیوانات گله را درگیر می کنند و از راه های گوناگون سبب زیان اقتصادی می شوند.
کاهش تولید
کاهش اجزای اقتصادی شیر (مانند چربی و پروتئین)
کاهش باروری و افزایش فاصله زایش ها
افزایش نسبت تلقیح به آبستنی
افزایش رخداد بیماری های عفونی
تحمیل هزینه های تشخیص و درمان
افزایش موارد حذف گاوها از گله ها


سبب شناسی و پاتوفیزیولوژی مشترک
بیماری های متابولیک در موارد بسیاری سبب مشترک دارند و بیماری زایی آن ها نیز نقاط مشترک فراوانی دارد. یک بیماری متابولیکی می تواند آغازی برای دیگری باشد و معمولا حیوان در پی ابتلا به یکی از آن ها با بیماری های دیگری نیز روبرو می شود (ناهنجاری های متابولیک به صورت آبشاری یکی در پی دیگری پدید می آیند).
جمعیت های حساس: در گله های شیری، گاوهایی که در هفته های پیرامون زایمان هستند بیشترین حساسیت را به بیماری های متابولیک دارند، هر چند برخی از این بیماری ها ممکن است با فاصله بیشتری نسبت به زایمان دیده شوند و یا زمینه رخداد آن ها در زمان های دیگری فراهم شود. پس از درمان، پی آمدهای بیماری های متابولیک مدت ها بر جای می مانند.
عوامل مستعد کننده: کاستی های جیره، روش های اجرایی در مدیریت گله و شرایط محیطی در شمار عوامل مستعد کننده بیماری های متابولیک هستند. به دلیل رخداد آبشاری بیماری های متابولیک، می توان گفت که عوامل مستعد کننده آن ها مشترک هستند و یک عامل می تواند زمینه ساز چندین بیماری شود.
کاستی های جیره: اشتباهات کوچک در جیره غذایی، به ویژه در مراحل حساس چرخه شیردهی شاید دشواری های بزرگی در پی داشته باشد. با این وجود، چنانچه در ریشه یابی، درمان و برنامه ریزی برای پیشگیری از بیماری های متابولیکی تنها به کاستی های جیره بسنده شود راه درستی پیموده نشده است.
سطح تولید: گاهی تولید دام به اندازه ای زیاد است که حتی با  برنامه های مناسب تغذیه ای نیز احتمال رخداد برخی از بیماری های متابولیک وجود دارد.
گروه بندی: اگر گاوها به درستی گروه بندی نشوند بر پایه نیازشان تغذیه نخواهند شد و پیشگیری از بیماری های متابولیک دشوار می شود.
شرایط جایگاه ها: گاو همیشه باید به آسانی و بدون نیاز به رقابت به غذا، آب و مکان مناسبی برای استراحت دسترسی داشته باشد. کاستی در هر یک از موارد مصرف غذا را کاهش می دهد و امکان بیمار شدن گاو را بیشتر می کند.
دمای محیط: مصرف غذا در هوای گرم کمتر و در هوای سرد بیش تر می شود و اگر پیش بینی های لازم صورت نپذیرد احتمال رخداد بیماری های متابولیک بالا می رود. هوای گرم به جز کاهش مصرف غذا از راه های دیگری نیز به حیوان آسیب می رساند.
آماده سازی و توزیع غذا: اگر فرمولاسیون غذا خوب باشد ولی آماده سازی و توزیع آن درست نباشد، ممکن است مصرف غذا کاهش یابد و یا این که غذا درون دستگاه گوارش به خوبی مورد استفاده
قرار نگیرد.
لزوم برنامه های مشترک پیشگیری: با توجه به سبب ها، عوامل مستعد کننده و پاتوفیزیولوژی مشترک بیماری های متابولیک، و رخداد کما بیش همزمان همه آن ها در  هفته های پیرامون زایمان، نمی توان برای پیشگیری از تک تک آن ها به صورت جداگانه ای برنامه ریزی کرد. برای پیشگیری از این برنامه ها به یک برنامه جامع مدیریتی و تغذیه ای نیاز است که همه بیماری ها را در بر گرفته باشد. هر چند بیماری های متابولیک بیشتر در هفته های پیرامون زایمان رخ می دهند، برنامه های کنترل و پیشگیری باید همه چرخه شیردهی را در بر گیرند.

در طي چندين سال گذشته تمایل چشمگیری به استفاده از آنزیم های برون زادی در جیره وجود داشته است. هدف از افزودن آنزیم به جیره افزایش و تقویت مقادیر پائین آنزیم های درون زادي و يا افزودن يك سيستم آنزيمي جديد است که بطور طبیعی توسط پرنده تولید نمي شود.

اغلب محصولات آنزیمی رایج، آنزیم هائی هستند که جهت هضم کربوهیدارت های مرکب و یا جهت رهاسازی فسفر از اسید فایتیک استفاده می شوند. آنزیم های پروتئاز، لیپاز و کربوهیدراز برای سالیان متمادی در صنایع مختلف استفاده شده اند، اما در چندين سال اخیر این آنزیم ها بطور اختصاصی برای استفاده در صنعت خوراک دام توسعه یافته اند. از میان ۳۰۰۰ آنزیمی که توسط بیوشیمی دانها شناخته شده اند، تنها ۳۰ تا ۴۵ آنزیم برای مقاصد صنعتی استفاده می شوند. توجه به چند نکته به منظور مؤثر بودن آنزیم در جیره طیور مهم است. این آنزیم های برون زادی بایستی در pH دستگاه گوارش، که محل دسترسی آنها به سوبسترا است، فعال بوده و توسط تغییرات اولیه pH که در سنگدان اتفاق می افتد، غیرفعال نشوند. همچنین، آنزیم های برون زادی بایستی در مقابل شرایط سخت عمل آوری و آماده سازی جیره مقاوم باشند. با توجه به شرایط سخت و نامطلوبی که در طی پلت کردن و پفکی کردن جیره حاصل می شود، اغلب توصیه می کنند كه آنزيم پس از عمل آوري استفاده شود.

از لحاظ تئوری، آنزیم های برون زادی اغلب در جیره پرندگان بسیار جوان بکار می روند، زیرا تولید طبیعی آنزیم در این پرندگان نسبت به پرندگان ۱۴ تا 21 روزه پائین تر است. با افزودن مقدار مناسب آنزیم به جیره پرندگان جوان در سن پائین تر از ۱۴ روز ممکن است هضم چربیها، کربوهیدارتها و پروتئینها بهبود یابد.

اخیرا آنزيم ها با عناوين کلی بکار نمی روند، بلکه آنها برای مشکلات و تجزية مولكول هاي بسيار پیچیده نظير آرابینوزايلان ها و بتاگلوکان ها طراحی شده اند. زمانی که ليپاز به جیره پرندگان جوان اضافه شد ۵ تا ۷ درصد افزایش در هضم چربی مشاهده شد و منطبق با آن انرژي قابل سوخت و ساز جيره افزايش يافت.

تمايل اوليه جهت استفاده از آنزيم ها به عنوان یک افزودنی خوراکی از تلاش در جهت بهبود قابلیت هضم برخی مواد خوراکی نظیر چاودار و جو ناشی می شود. این غلات حاوی كربوهيدرات هاي مرکبی هستند که آب موجود در دستگاه گوارش را به خود جذب نموده و یک محیط چسبناك غليظ روده ای و فضولات بسیار آبکی را ایجاد می کنند. مطالعات مربوط به چسبندی منجر به درک و شناخت بیشتر کربوهیدرات های غیر قابل هضم شد که در ابتدا فيبر خام ناميده می شدند و امروزه عموما از آنها به عنوان پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای (NSP) ياد مي شود.

این پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای عمدتا فيبر غیرقابل هضم هستند که مقدار ناچيزي به ارزش غذايي يك ماده ي خوراكي اضافه مي نمايند و در واقع ممكن است قابلیت دسترسی كليه مواد مغذی را با فراهم کردن یک محیط نامناسب برای آنزیمهای درون زادی در روده، کاهش دهد. در غلاتی نظیر گندم، جو و بویژه چاودار مقادیر قابل توجهی NSP وجود دارد. همچنین امکان بهبود کارآیی استفاده از مواد خوراکی پروتئینی نظیر سویا نیز در نتیجه استفاده از آنزیم ها وجود دارد، هرچند که در واقع این بهبود ممکن است بدلیل بهبود استفاده از کربوهیدراتهایی باشد که در حالت طبیعی توسط پرنده هضم نمی شوند.

نوع دیگری از آنزیمهای برون زادی فیتاز است که مولکول غیرقابل هضم اسيد فایتیک را تجزیه می کند. بنابراین استفاده از فیتاز هضم فسفر را بهبود داده و متعاقب آن دفع فسفر توسط پرنده را کاهش می دهد. استفاده از آنزیم های لیپاز نیز بعضا مورد توجه قرار گرفته است، زیرا مشخص شده است که پرندگان جوان در هضم چربی های اشباع مشکلاتی دارند و در مخلوطهای ارزان چربی حیوانی نیز اغلب چربیها از نوع اشباع هستند. محدودیت اصلی در استفاده از آنزیم ها، حساسیت آنها به حرارت و لذا ناپایداری آنها در حین پلت کردن می باشد.

منبع:‌تغذيه مرغ اسكات

 

مقدمه

سال های متمادی است که آنتی بیوتیک ها به عنوان  مهار کننده ی پاتوژن ها و بهبود دهنده ی بیماری ها در صنعت طیور گوشتی و تخمگذار استفاده شده است. این در صورتی است که افزودن آنتی بیوتیک ها منتج به مقاومت دارویی باکتری ها و متعاقبا ایجاد پسماند دارویی در محصولات می گردد. از دیگر عواقب استفاده از آنتی بیوتیک ها تغییر فلور میکروبی در دستگاه گوارش است، از این رو محققین به دنبال یافتن ترکیباتی جایگزین آنتی بیوتیک ها هستند که عوارض جانبی نداشته باشد. در سال های اخیر استفاده از پروبیوتیک ها و پری بیوتیک ها به عنوان جایگزین آنتی بیوتیک در صنعت خوراک دام و طیور افزایش یافته است. باکتری های غالب در پروبیوتیک های تجاری اسید لاکتیک هستند که شامل استرپتوکوکوس لاکتوباسیلوس و بیفیدوباکترها می باشند. فرضیه های متفاوتی برای نحوه تاثیرگذاری پروبیوتیک ها اعلام شده است اگرچه نحوه ی تاثیر گذاری آن هنوز کاملا مشخص نیست. بر اساس مطالعات آواد و همکاران 2009 با افزودن پروبیوتیک به جیره ی مرغ گوشتی ضریب تبدیل خوراک بهبود پیدا کرد. این در صورتی است که شاهین و همکاران 2008 گزارش کردند کلسترول و پروتئین خون در بلدرچین با افزودن سین بیوتیک به خوراک آن ها به صورت معنی داری تحت تاثیر قرار گرفت. بر خلاف آن دی با جی و همکاران 2012 ثابت کرد افزودن بایومین ایمبو هیچ تغییراتی در میزان کلسترول، پروتئین، آلبومین، تری گلیسیرید، HDL،VLDL، اسید اوریک، گلوکز ندارد.
1- پروبیوتیک بایومین ایمبو یکی از افزودنی های خوراکی مفید با تعداد ( cfu/kg 5 × 1011 در محیط کشت) کلنی و حاوی انتروکوکوس فاسیوم به عنوان یک باکتری مفید و موثر بر میکروفلور دستگاه گوارش است که موجب ممانعت پاتوژنی می شود.
2- پری بیوتیک فروکتوالیگوساکارید (اینولین) که به صورت انتخابی رشد باکتری های مفید (بیفیدوباکتری ها) را در روده ی بزرگ تحریک می کند.
3- قطعات دیواره سلولی باکتری موجب تقویت سیستم ایمنی ذاتی شده و موجب تنظیم عملکرد سلول های مهمی از سیستم ایمنی شده و از این طریق موجب افزایش مقاومت در برابر عفونت می شود. قطعه های دیوار سلولی نیز باعث مسدود کردن گیرنده های اختصاصی برای پاتوژن ها شده و مانع اتصال آن ها به سلول ها می شوند.
4- فایکوفایتیک ها از جلبک دریایی مشتق شده اند که همراه با فایتوژنیک ها ایجاد مانع برای حمله ی باکتری های مهاجم می کنند.


مواد و روش ها

محمدیان و همکاران 2013 آزمایشی را به منظور بررسی اثر پروبیوتیک های خوراکی (ایمبو) بر عملکرد مرغ تخمگذار انجام دادند. در این آزمایش تعداد 240 قطعه مرغ تخمگذار به طور تصادفی به 4 گروه با 4 تکرار (25 پرنده در هر تکرار) تقسیم شدند. جیره های غذایی یکنواختی تولید و سپس سطوح مختلف سین بیوتیک بایومین ایمبو به مقدار 250 گرم در تن، 500 گرم در تن، 750 گرم در تن خوراک به جیره اضافه شد و با گروه شاهد (بدون بایومین ایمبو) مقایسه شدند. این آزمایش به مدت 7 هفته به طول انجامید.

 

نتايج

افزایش قابل توجهی در تولید تخم مرغ در مرغ هایی ثبت شد که با مکمل پرو بیوتیک تغذیه شده بودند که نشان داد پرندگان تغذيه شده با سطوح مختلف پروبيوتيک عملکرد بهتری داشتند. از طرف دیگر، با افزایش سن پرندگان نیز بهبود عملکرد کلی پرندگان را با مصرف جیره حاوی پروبیوتیک شاهد بودیم. این آزمایش نشان داد که بالاترین و پایین ترین میزان تولید تخم مرغ به ترتیب در تیمارهای حاوی 750 گرم پروبیوتیک و گروه شاهد بود در حالیکه بین سطوح مختلف خوراک حاوی مقادیر متفاوت پروبیوتیک اختلاف معنی داری مشاهده نشد که این نتیجه مطابق با یافته های شیوان و همکاران و چن و نوتچونگ بود. بالاتر بودن تولید تخم مرغ در تیمار 750 گرم پروبیوتیک احتمالا به این دلیل است که انتروکوکوس فاسیوم (گونه های لاکتوباسیلوس) موجود در پروبیوتیک باعث افزایش دسترسی مواد مغذی و جذب بیشتر آن ها در دستگاه گوارش پرنده می شود که منجر به تولید تخم مرغ می شود. اختلاف معنی داری در بازده خوراک در گروه های مختلف پروبیوتیک وجود داشت. با توجه به نتایج ارائه شده، تیمار حاوی 750 گرم در تن پروبیوتیک، در مقایسه با سایر تیمارهای آزمایشی بازده خوراک بسیار بهبود یافته بود (1/93) که این یافته ها مطابق با گزارش های عواد و همکاران، ولی بر خلاف نتایج زراعی و همکاران بود که گزارش کردند استفاده از پروبیوتیک ها اثر معنی داری بر بهبود بازده خوراک نداشته است. بهر حال، همه این نتایج نشان دادند که پرندگان تغذیه شده با پروبیوتیک، 11/4% بازده خوراک بیشتر، 13/16% تولید تخم مرغ بیشتر و 13/13% حجم تخم مرغ بیشتری نسبت به تیمار شاهد داشتند. در رابطه با معیارهای کیفی در طول دوره آزمایشی، رنگ زرده به طور معنی داری در تیمار 750 گرم پروبیوتیک بیشتر از سایر تیمارها بود. سایر معیارها مانند ضخامت پوسته تخم مرغ، کلسترول، پلاسمای خون و زرده تخم مرغ تحت تاثیر تیمارهای پروبیوتیک قرار نگرفتند که نتایج این آزمایش در مغایرت با یافته های شاهین و همکاران و شمس و همکاران بود. با این وجود، جیره ی حاوی پروبیوتیک اثر معنی داری را بر سلامتی و شرایط محیطی فارم داشتند. سطح پروتئین کل خون به صورت عددی افزایش یافته بود که بیشترین و کمترین میزان پروتئین خون به ترتیب مربوط به تیمار 750 گرم و شاهد بود.

منبع

 

Refrence:
Mohammadian, A. et al. 2013. Influence of dietary probiotic (Biomin IMBO) on  performance of laying hen.  Vol4l 23-26.
 

 

 


تغذیه گاوهای شیری در دوره انتقال چالش تغذیه ای مهمی محسوب می شود. طبق گزارشات مستند کاهش مصرف خوراک در اوایل دوره پس از زایش تا 30 درصد تخمین زده شده است (برتیکس و همکاران، 1992). کاهش انرژی مصرفی در پی کاهش مصرف خوراک و افزایش نیاز دام به مواد مغذی جهت رشد و توسعه جنین در دوره خشکی و تولید شیر بعد از زایش دام را در یک وضعیت تعادل منفی انرژی مواجه می سازد که دام مستعد ابتلا به بسیاری از بیماری های متابولیک نظیر کتوز، کبد چرب، تب شیر، جابه جایی شیردان خواهد شد. امروزه به منظور غلبه بر اثرات ناشی از کاهش مصرف خوراک و در راستای تامین احتیاجات گلوکز استفاده از پیش ساز گلوکز در دوره انتقال مرسوم شده است (هایپن و همکاران، 2008). گلوکزا به عنوان یک پیش ساز گلوکز در این زمینه بسیار کارآمد واقع شده است. مصرف 300 گرم گلوکزا به صورت روزانه در جیره گاو شیری، تولید شیر را بیش از 200 لیتر در 60 روز اول دوره شیرواری افزایش داده و به طور قابل توجهی سبب کاهش اسید چرب غیر استریفه (NEFA) خون می شود. در ابتدای دوره شیردهی زمانی که دام در شرایط توازن منفی انرژی (NEB) به سر می برد (به دلیل کاهش خوراک مصرفی) وضعیت اسکور بدن کاهش یافته و بر تولید شیر و وضعیت باروری تاثیر منفی دارد. در شرایط NEB با افزایش مصرف ذخایر چربی بدن، حجم NEFA در بدن افزایش یافته و در کبد به کتون بادی هایی همچون بتا هیدروکسی بوتیرات (BHB)، تبدیل شده و در نهایت باعث کتوز و کبد چرب می شود. برای تعیین میزان متابولیسم چربی در بدن و NEB در گاوهای شیرده اندازه گیری مقادیر NEFA در خون انجام می شود
(مقدار بهینه ≤ 0/4 میلی اکی والان / لیتر در 21 روز قبل از زایمان) و برای تعیین میزان ابتلا به کتوز اندازه گیری BHB در خون انجام می شود (مقدار بهینه ≤ 1/2 میلی مول / لیتر). نسبت پروپیلن گلیکول / گلیسرول در گلوکزا نقش بسیار مهمی را در تامین گلوکز و کاهش سطوح BHB و NEFA. در گاوهای شیرده در طول دوره شیرواری می شود. نتایج حاصل از آزمایش دانشکده دامپزشکی سانتو توماس دانشگاه شیل، در آوریل 2011 نشان داد که مصرف 300 گرم گلوکزا در روز به ازای هر راس در 30 راس گاو پرتولید شکم دوم و سوم در دوره انتقال و شیردهی بر میزان NEFA خون در زمان زایش و BHB در 7، 14 و 21 روز بعد از زایمان تاثیر معنی داری داشته است. کل تولید شیر در گروه تیمار در طی 60 روز شیردهی 9/5٪ بالاتر از شیر گروه کنترل بود (2448 و 2236 لیتر).

 


Refrences:
1. Bertics, S.J., R.R. Grummer, C. Cadorniga - Valino and E.E. Stoddard. 1992. Effect of prepartum dry matter intake on liver tryglyceride concentration in early lactation. J. Dairy Sci. 75:1914 -1922.
2. Hippen, A. R., J. M. DeFrain, and P. L. Linke. 2008. Glycerol and other energy sources for metabolism and production of transition dairy cows. Pages 1–6 in Proc. 19th Annu. Florida Rumin. Nutr. Symp., Gainesville, FL. Department of Animal Science, University of Florida, Gainesville.

استرس گرمایی به عنوان یکی ازمشکلات اصلی در گاوداری های ایران به خصوص در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری می باشد. گاوهای شیری به استرس گرمایی بسیار حساس هستند. استرس گرمایی نه تنها از راه افت تولید، افت کیفیت شیر و کاهش باروری بر درآمد تولید کننده اثر منفی می گذارد، بلکه سبب بروز مشکلاتی در سلامتی گاوهای شیری نیز می گردد. ایجاد بیش از حد فشار حرارتی بر گاو در اثر درجه حرارت و رطوبت بالای محیط، موجب استرس گرمایی در گاوها می‌شود. در طی استرس گرمایی، مصرف خوراک ۸ تا ۱۲% یا بیشتر کاهش می‌یابد.

 

نرم افزار اندروید

 

 

اخبار،مقالات و محصولات ما

در نرم افزار اندروید ما

 

دریافت اپلیکیشن 

 

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

   

   

 

 

ثبت نام در خبرنامه دام کشاورز بینالود